Robert Emmett Ginna was een opmerkelijke man. Filmproducer, uitgever. De eerste poging om in Dublin met zijn jonge vriendin Margaret te trouwen, mislukte. De aanloop tot de huwelijksdag was moeilijk geweest. Haar familie was gekant tegen het huwelijk omdat hij katholiek was, de katholieke kerk was tegen omdat hij al getrouwd was geweest. Door bemiddeling van de dichter Brendan Behan lukte het uiteindelijk toch. Op de ochtend van de huwelijksdag begonnen Ginna en Behan hun ‘overwinning’ te vieren. Tegen de tijd dat het huwelijk gesloten moest worden, waren beide heren stoomlazarus – Ginna was naar z’n hotelkamer gestrompeld om even te gaan liggen. Toen hij uren later zijn ogen opende, vond hij een briefje naast zijn bed. So long, stond erop. Het was geschreven door Margaret – ze had de situatie in ogenschouw genomen en was spoorslags met het eerste het beste vliegtuig naar New York afgereisd.

Ginna introduceerde de beginnende schrijver James Salter (geboren als James Arnold Horowitz) in de filmwereld. In de herdenkingsartikelen ter gelegenheid van Salters dood, afgelopen week, werd terecht veel aandacht besteed aan zijn literaire schrijverschap, maar nauwelijks aan de activiteiten waarmee hij zijn dagelijks brood moest verdienen: scriptschrijver, journalist. Met Ginna bezocht hij volk uit de filmwereld; er moesten medewerkers geworven worden voor de films waarvan Salter het script had geschreven – regisseur Joseph Losey, acteurs en actrices als Ingrid Bergman, Vanessa Redgrave, Maximilian Schell, Paul Scofield, Maggie Smith. Hoe groot zijn vakmanschap was – als auteur – blijkt nog eens uit zijn charmante correspondentie met Mary Norris, de comma queen van The New Yorker. Ze las zijn Light Years en viel over drie komma’s in het boek: waarom had hij die leestekens laten  staan? Als zij de copy editor zou zijn geweest had ze zeker geschrapt – ze schreef hem met het verzoek om verduidelijking en het bleek dat hij wel degelijk over iedere komma had nagedacht, hij kon ze stuk voor stuk rechtvaardigen (Between You & Me).

Ginna was een succesvol producer, volgens Salter, een man met grote verbeeldingskracht en verfijnde smaak voor kunst. Maar daarnaast een geweldige kok, fanatiek sportvisser, ervaren journalist. Hij kende alles en iedereen en nam Salter overal mee naartoe, voor research. He knew countless stories, as well as the names of serious restaurants in a dozen countries. Alle portiers van hotels als Claridge’s of Connaught kenden zijn naam, ook al spraken ze die verkeerd uit. Hij woonde in Salzburg, Londen, Rome, Dublin en New York en was overal thuis.

Zoals Ginna Salter introduceerde in de filmwereld, hielp hij hem in de jaren zeventig eveneens op weg in de journalistiek – Ginna had zelf de filmwereld verruild voor die van de tijdschriften. Salters eerste missie was om in Europa een aantal schrijvers te portretteren. Frits Abrahams, die eens zou moeten leren hoe je de naam van de Amsterdamse boekhandel Athenaeum correct spelt, maakt er in zijn column melding van (NRC Handelsblad 22 juni 2015). Hij beschrijft het interview met Nabokov in Montreux. Die had op het laatste moment afgezien van de ontmoeting, Salter had geen vragen opgestuurd en zoals Véra Nabokov zei: ‘Mijn man houdt niet van geïmproviseerde vraaggesprekken’.

Abrahams vergeet te vermelden dat iets eerder óók Graham Greene op het allerlaatste ogenblik per telegram had laten weten de verslaggever niet te zullen ontvangen. Disaster loomed, schreef Salter in zijn herinneringen aan die periode: Burning the Days. Maar dat hij werd afgewezen vond hij minder erg dan het vooruitzicht zijn vriend Ginna te moeten teleurstellen. ’s Avonds laat liep hij naar de Boulevard Malesherbes en schoof een briefje onder Greenes deur door. De volgende dag raapte hij al zijn moed bijeen om het Palace Hotel Montreux te bellen. Hij kreeg Véra aan de telefoon en na enig heen en weergepraat kon hij zijn opwachting maken. Ook Graham Greene gaf toe, I think taking pity on me as a journalist.

Ginna werd na zijn tijdschriftentijd chef-redacteur bij uitgeverij Little, Brown in Boston. Hij gaf daar onder andere een boek van Salter uit, Solo Faces. Het gaat over bergbeklimmen. Salter zegt: Although I knew enough about the subject, in the end I liked the title more than the text. Het schrijven had hem niet kunnen boeien, anders dan bij zijn eerdere boeken het geval was geweest; maar als Ginna iets vroeg, deed je het nu eenmaal. Ginna was aanstekelijk, zoals Salter zegt, hij las en keek, proefde en dronk en in zijn gezelschap leerde je daar intens van te genieten. Met als conclusie: Perhaps I have given the impression he was less drawn to work than to conviviality, but in fact the two in him were stunningly combined. Not all men are so handsomely made.

Opmerkelijk in Salters persoonlijke leven zijn de levenslange vriendschappen geweest die hij heeft onderhouden. Behalve met Ginna had hij ook een innige band met mensen als Robert Redford, die hij kende uit de filmwereld, en de vrouwen met wie hij verhoudingen had gehad. Hij was een groot schrijver, beminnelijk mens, en ook anderszins handsomely made.

 

illustraties James Salter; bronnen: respectievelijk as.virginia.edu en news.virginia.edu