Wat er aan vooraf gaat.

Afgelopen jaar begeeft Fox International zich op de Nederlandse kabel; de firma koopt de uitzendingrechten van het betaalde voetbal, de eredivisie uit Nederland en enkele buitenlandse competities, waaronder de Engelse Premier League. Ik wil daar niet van verstoken blijven, dus in arren moede abonneer ik me. Helaas – toen de wedstrijden door het oude Sportkanaal werden verzorgd kon je het Nederlandse commentaar uitzetten en het oorspronkelijke Engelse commentaar inschakelen, dat kan bij Fox niet meer. Je bent aangewezen op verslaggevers met spraakstoornnissen, die geen naam fatsoenlijk kunnen uitspreken en alleen in het Engelse voetbal zijn geïnteresseerd voor zover er Nederlandse spelers of managers bij betrokken zijn. Een jammerlijke achteruitgang van kwaliteit. Nog meer helaas – de uitzendingen komen vervormd in mijn beeld, scrambled, ik geloof dat het zo heet.

Ik bel de hulplijn van mijn provider, ze sturen een monteur. Gelukkig ziet hij meteen wat er mis is – het snoertje tussen mijn mediabox en de kabelaansluiting moet vervangen worden. Hij knipt en plakt dat het een lieve lust is, maar de kwaliteit van de uitzending wordt er niet echt beter op. Op een gegeven moment moet hij er vandoor. Hmmm, als ik een beetje heen en weer draai met de snoertjes en de aansluitingen wordt het beeld soms beter, soms slechter. Laat maar zitten. Na verloop van tijd bel ik toch mijn provider weer: de kwaliteit is eigenlijk nog steeds beroerd, alleen, vreemd genoeg, het kanaal waarop de Engelse wedstrijden verschijnen is soms redelijk. De eredivisie kan me niet schelen, daar kijk ik toch niet naar, zeker geen hele wedstrijden. Een andere monteur komt langs. Hij ziet gelukkig onmiddellijk wat er loos is: het signaal is niet krachtig genoeg. Met veel kunst en vliegwerk (de kabelingang zit niet op een gelukkige plek) plaatst hij een signaalversterker. Ik ben blij, zou het euvel eindelijk verholpen zijn?

Nee, dus. Maar ik laat het er verder bij zitten en verbaas me over de techniek. Hoe kan het beeld (van de kabel) zo veranderen door een beetje te draaien aan de stekkertjes? Ik haal mijn schouders op en ik red het verder wel. Ik zit toch niet de hele dag voor de treurbuis om naar voetbalwedstrijden te kijken, maar beperk me tot de hoogtepunten in het weekend (die er in de Premier League trouwens altijd zijn). Verder is ’t goed, goed genoeg voor mij, tenminste.

Nu begint het nieuwe verhaal. Een maand of twee geleden ontvang ik een brief van mijn provider. Ze sturen me, ongevraagd, een nieuwe mediabox en die moet op een bepaald moment inschakeld worden omdat ik via de bestaande box geen signalen meer zal krijgen. De nieuwe mediabox belooft HD-kwaliteit. Mooi, ik sluit hem aan, met achterlating van een twintigtal met zorg opgenomen documentaires en films op de oude box; geen tijd meer om ze allemaal te zien en geen mogelijkheid om ze te kopiëren. Vol verwachting klopt mijn hart. Prachtige beeldkwaliteit bij de HD-zenders, inclusief alle zenders van Fox International. Maar ook een schok: een stuk of dertig zenders doen het niet meer. Het merendeel zal me worst wezen, maar BBC 3 en 4 kan ik niet missen, het is zo’n beetje de voornaamste reden dat ik überhaupt een tv in huis heb. Ik bel met de helpdesk. ‘Ik zie niets’, zegt de meneer aan de telefoon, ‘maar probeert u kanaal 117 eens’. Waarom dit kanaal? Geen idee, maar hoe dan ook, er is niets ongewoons te zien. Raadsels. Hij stuurt een monteur.

1.
De (aardige en beleefde) monteur neemt de situatie in ogenschouw en haalt een indrukwekkend pakket van meters en ander gereedschap te voorschijn. Alles wordt doorgelicht en zo mogelijk vervangen. Ik krijg nieuwe stekkertjes die zorgvuldig gemonteerd worden, met speciale kwastjes om stofresten (?) weg te poetsen. Resultaat: negatief. Nog steeds ongeveer 25 kanalen met scrambled beeld. Nieuwe meetapparatuur. Het ligt niet aan de box, mijn snoeren of stekkertjes, maar aan het signaal – dat komt niet goed binnen. Het lijkt wel alsof er een breuk in de kabel zit.

Ik spreek mijn verwondering uit. Als hij gelijk heeft, hoe kan het dan dat ik de BBC uitstekend ontving op de oude box en nu opeens niet meer. Oh, daar is een verklaring voor, er zijn vast werkzaamheden geweest. Nou nee. ‘Tja, meneer, ik kan u alleen zeggen dat mijn apparatuur niet liegt’. Ik sta met een mond vol tanden. De monteur belt met zijn baas (neem ik aan) en vertelt me dat hij de ’buitendienst’ heeft ingeschakeld voor de breuk in de kabel. Ze komen over een paar dagen. Weer een halve dag thuisblijven, enfin, je moet er iets voor over hebben. Ik begin inwendig al aan een rouwproces over het permanent verdwijnen van de BBC.

2.
Twee (vrolijke) monteurs melden zich. Van de buitendienst. Ze lopen eerst alles nog eens na. Ik zeg dat de vorige monteur alles al gecheckt heeft en zelfs met een kwastje de stekkertjes heeft schoongemaakt en vervangen. ‘Hij had schilder moeten worden’, krijg ik te horen. Leuke grap, maar een beetje weinig collegiaal. Eén gaat er naar buiten, naar de schakelkast een paar huizen verderop, de ander blijft op wacht bij de kabelingang en ik hang uit het raam als verbindingsofficier Veel meetapparatuur. Een van de mannen, de leider?, heeft al een oordeel klaar: het ligt allemaal aan de zendmasten aan de overkant – voor de mobiele telefoon. Oh? Ik herhaal nog maar eens mijn bevreemding: de oude box werkte goed, waarom de nieuwe opeens niet meer? Meewarige glimlach over zoveel onbenul. Atmosferische storingen, daar heb ik toch zeker wel eens van gehoord? Via de kabel? Ja!

Maar dan komt er na uitvoerig onderling overleg toch een andere diagnose: de ‘schilder’ had wel degelijk gelijk, er zit een verkeerde las of breuk in de kabel. Daar kunnen zij niets aan verhelpen, dat is voor de afdeling ‘kabels’ of ‘kabeldiensten’. Ze zullen zélf even bellen voor een afspraak.

3.
Week later. Kabeldienst. ‘s Ochtends vroeg, gelukkig, dan heb ik nog iets aan mijn dag. De (welwillende, beleefde) monteur komt boven en loopt alles na. Stekkertjes eruit en er weer in, vernietigende opmerkingen over het werk dat zijn collega’s hebben achtergelaten. Naar buiten om te meten, weer naar binnen om te meten. Aan het oordeel valt niet te tornen: geen sprake van een kabelbreuk of een verkeerde las, niets aan de hand, het signaal komt onvervormd binnen. Het moet aan iets anders liggen. Misschien aan die signaalversterker? Of de box zelf? Nieuwe box? Oh, meneer, dat komt zo vaak voor. Oké, goed om te weten.

De monteur belt naar zijn achterban en vertrekt onverrichter zake. Wat nu?

4.
Ik word gebeld door de provider. De meneer zegt dat hij mijn evaluatie van de dienstverlening heeft gezien (die krijg je steeds per email toegestuurd als er weer een monteur is geweest). Mijn betrekkelijk lage cijfers maken hem niet vrolijk. Hoe kan het dat u niet volkomen tevreden bent?

Ik leg de situatie uit. Vertel hem over alle bezoekjes en de resultaten: zelfde meetapparatuur, diametraal tegenovergestelde resultaten en diagnoses. Versterker erop, versterker eraf, snoertjes vernieuwen, stekkertjes vervangen, enzoverder. De meneer begint van zenuwen af en toe als een bakvis te giechelen en excuseert zich. Ik stel hem gerust en zeg hem dat ik zijn nervositeit ten volle kan begrijpen. Als ik voor zo’n bedrijf zou werken…

‘Ik ga me helemaal voor u inzetten’, zegt hij, ‘ik ga u persoonlijk begeleiden en zal niet rusten voordat alles in orde is, alle contacten lopen voortaan via mij’. Is goed, zeg ik. Hij laat me precies uitleggen wat ik zie tussen de kabelingang en de ingang van de mediabox. Hij concludeert dat er ten onrechte een versterker is geplaatst en vermoedt dat er wel eens iets met het snoer zou kunnen zijn tussen de kabelingang en de mediabox. Daar moet iets aan worden gedaan en mijn verzekeringen dat hier de afgelopen dagen al twintig keer naar gekeken is, worden weggewoven. ‘Komt u dan zélf?’, vraag ik, blij met iedere dooie mus. ‘Nee dat kan niet, ik zit in Nijmegen’, zegt hij, ‘maar ik stuur een monteur’. Nieuwe afspraak, deze keer ’s avonds. Na het bezoek van de monteur zal mijn persoonlijke begeleider me bellen om te vragen hoe het afgelopen is. Hij hangt op zonder zijn naam of nummer achter te laten. Daar zit je dan met je persoonlijke begeleiding.

5.
Volgende monteur, maakt gedreven en competente indruk. Komt boven en begint voortvarend de bekende meetapparatuur uit te pakken. Ik vraag of mijn persoonlijke begeleider hem niet heeft geïnformeerd over mijn geval – die wist immers al op afstand wat er mis was. De monteur weet van niets en begint zijn meetproces. Hmmm. Hij gaat naar buiten, naar de schakelkast (of heet dat meterkast? kabelkast?). Mijn verzekering dat hier al drie monteurs naar hebben gekeken wordt weggesnoven. Ik moet zelf weten wat eraan de hand is, zegt hij, anders kan ik niets doen. Ik hang uit het raam om hem te coachen: hij moet de juiste kabel vinden, dat kan ik zien aan mijn beeld. Het signaal houdt op, hij heeft hem blijkbaar gevonden. Het duurt erg lang voordat hij weer boven komt. Hij heeft iets in het kastje gedaan. Iets met de verdeling, begrijp ik. Hij neemt niet de moeite me dat iets uit te leggen, ik neem niet de moeite dat iets te begrijpen en over de verdeling ben ik ook niets wijzer geworden. Ik staar wat moedeloos voor me uit. Hoe lang gaat dit nog duren?

Hij heeft het gevonden! Wis en waarachtig. De signaalversterker moet eraf. De warboel van draden en splitsingen bij de kabelingang wordt razendsnel tot eenvoudige proporties teruggebracht. De contactdoos van de kabel wordt op een overzichtelijke, bereikbare plaats opgehangen, het modem tegen de muur bevestigd. Prachtig. We zetten de tv aan en verdomd, op een paar lichte storingen na lijkt alles het nu uitstekend te doen. Die lichte storingen liggen aan de mediabox, denkt de monteur, ‘u kunt bij onze winkel zo een nieuwe gaan halen’. Ik knik gehoorzaam maar denk stellig: dat nooit, over mijn lijk!

6.
De tv heeft het al twee dagen gedaan en ik heb mijn eerste programma’s van BBC 4 opgenomen. Cross my fingers! Vandaag is de dag dat mijn persoonlijke begeleider mij tussen 13.00 uur en 14.00 uur zal bellen. Ik popel om hem het goede nieuws mee te delen.

Ik wacht tot ruim over 14.00 uur, maar ik krijg geen telefoontje. Ik overweeg om mijn provider te bellen, misschien valt hij op te sporen. Maar nee, ik heb nu wel genoeg voor gek gestaan.

naschrift:

Een paar dagen na de afspraak mij te bellen, belt mijn guardian angel alsnog. ‘We hadden afgesproken dat ik u nog zou bellen’, zei hij, ‘maar u was er niet’. ‘Inderdaad’, zei ik, ‘ik heb tot ruim na de afgesproken tijd gewacht, maar toen moest ik toch echt weg’. ‘Ja, ja, onze schuld, sorry, maar nu ben ik er’. Hij vroeg hoe het gegaan was en ik vertelde hem over de uitstekende monteur en diens raad: een nieuwe mediabox. Ik zei hem dat ik tevreden was met de stand van zaken: veel beter dan ooit. Hij insisteerde op ‘totale hulpverlening’ en kondigde aan mij een nieuwe mediabox te laten toesturen. Had ik mijn mond maar gehouden.

Enfin, een paar dagen later arriveert mijn tweede nieuwe mediabox in een paar weken tijd. Ik heb weer geen tijd om alles wat ik inmiddels op de ‘oude nieuwe’ had opgenomen (diverse programma’s over stedelijke problemen, uitgezonden door Canvas) te bekijken en neem mijn verlies. ‘Nieuwe’ nieuwe box geïnstalleerd, maar de lichte storingen zijn er niet mee uit de wereld geholpen. Ik geloof het wel. ‘Oude’ nieuwe box teruggestuurd. Een paar dagen later zou mijn providermaatje weer bellen. Hij doet het, opnieuw over tijd, ik kijk er niet meer van op. Ik zeg hem dat alles goed is afgelopen en dat ik nu geen ingrepen meer wens. Ik bedank hem hartelijk, hij spreekt de hoop uit dat ik mijn vertrouwen in de provider weer terug heb. Ik beloof hem dat ik zal bellen als er iets is – hij zegt niet te kunnen garanderen dat hij dan nog bij de provider werkzaam zal zijn. Hij laat trouwens zijn nummer toch niet achter.